Mee op de route, vanaf Frankrijk.
Honderden kilometers. Dag en nacht doorgaan. Rennen, fietsen, verzorgen, aanmoedigen. En dat allemaal voor één doel: het leven van mensen met kanker een stukje draaglijker maken.
De Roparun is zo’n evenement dat je niet alleen vastlegt. Dat moet je meemaken.
En dat doe ik. Midden tussen de lopers, fietsers, chauffeurs, verzorgers en al die fantastische vrijwilligers die dit mogelijk maken.
Ik reis mee, sta langs de route, duik op bij wisselpunten en slaap tussendoor op een veldbedje. Nou ja, slapen… een paar uurtjes met een beetje geluk. 😉
En ondertussen gebeurt er zóveel.
Vermoeide benen, dikke knuffels, slappe lach midden in de nacht. Mensen die zichzelf compleet voorbijlopen. Vrijwilligers die werkelijk alles uit de kast halen. En dan die emoties…
Want achter al die kilometers zitten verhalen. Van mensen die vechten, mensen die iemand missen en mensen die alles geven voor een ander.
En ja, daar sta ik zelf ook regelmatig met tranen in mijn ogen. Achter mijn camera, gelukkig. Al helpt dat niet altijd. 🥹
Van de eerste kilometers tot die ontlading bij de finish. Ik wil het allemaal laten zien. Niet alleen de grote momenten, maar juist ook alles wat daartussen gebeurt.
Want de Roparun draait niet alleen om de kilometers die je aflegt. Maar vooral om de mensen voor wie je ze aflegt.
En dát is het verhaal dat ik met mijn foto’s wil vertellen.
